भिडको बिचमा एक्लै नाचेको के अर्थ ।
मन अन्तै मोडेसी,माया साचेको के अर्थ ।
दुई मुटु एक जस्तो थियो,आफ्नो लयौ,
अब आधा मुटु लिएर बाचेको के अर्थ ।

भ्रस्टाचारि लाई प्रहोत्सान, राम्रा लाई पछी फालिन्छ ।।

धुजा धुजा भैसकेको इज्जत, यहाँ न्यायलयमा टालिन्छ ।
दुध दिने भैसि पाउदा पाउदै, थारो किन पालिन्छ ।
नेपाल त हो, पैसाको राजनीति, लुटेराहरुको देश,
भ्रष्टाचारि लाई प्रहोत्सान, राम्रा लाई पछी फालिन्छ ।

धागो चुट्दा, दाजु भाइ फुट्दा ।।

थुंगा थुंगा फुल मिलेर बनेको नेपाली माला, 

धागो चुट्दा, दाजु भाइ फुट्दा, बिरक्त लाग्दै छ । 

मधेसीले पहाड काठमाडौ मात्र हो सोच्छन् क्यां,

त्यसैले त कर्णाली नसोची, बिरोधि भावना जाग्दै छ । 

नेपाली भएर सोच्दा त मिलेर बसिन्छ नि, 

पहाडी, मधेसी भै सोच्दा, आगो झन् राक्दै छ । 

 यस्तो परिस्थिति त मिलेर सामना गर्नु पर्ने, 

नेताको स्वार्थले, बिदेशी हस्तक्षेपको सिमा नाग्दै छ । 

स्वार्थ त्यागेर, नेपाली भै बार्तामा समाधान छ, 

एक अर्का लाई दोष लाउदा, घाउ झन् पाक्दै छ। 

देश भित्रको कुरामा छिमेकीको सरणमा पुग्छन्, 

स्वाभिमान नेपालको स्वाभिमानित्व भाग्दै छ। 

 घरमा झगडा भयो त मिलाउने घरमै त हो,

बाउ काट्न, छोराले नै छिमिकी डाक्दै छ । 

 पीडित मधेसी भन्दा, पहाडी, हिमालि बढी छन्, 

स्वार्थि भै, सद्भाव भड्कने बोली त्यही नेता वाक्दै छ । 

जन्मे देखी, मरुन्जेल कोटा पाएर पुगेन रे, 

अधिकार खोस्नेले झन् यहाँ अधिकार माग्दै छ । 

थुंगा थुंगा फुल मिलेर बनेको नेपाली माला, 

धागो चुट्दा, दाजु भाइ फुट्दा, बिरक्त लाग्दै छ ।

I am with Dr. KC

उठिसक्यो आवाज, आलटाल कुराले, अब यहाँ टर्दैन ।
स्वास्थ क्षेत्रमा आउन लागेको गुणस्तर, अब तल झर्दैन ।
नेतृत्व के.सि. सरको, तर आन्दोलन हामी सबैको,
जित सत्यकै हुन्छ, प्रतिबेदन कार्यान्वयन, अब पछि सर्दैन ।।
# IamwithDrKC

दस दिनमा, दस बर्ष पछाडि धकेलियो नेपाल ।

फेसबुक खोल्छु, सधै profile picture चेन्ज र timeline check in ले भरिने फेसबुके भित्ताहरु बन्द, हत्या, झडप, कर्फ्यु, गोलि, बम कुटपिट, आन्दोलनका समाचारले भरिन्छन् । पहिलाको जति समयले पुग्दौन फेसबुक चलाउन । पहिला upload भएका status र photo लाइक गरे पुग्थ्यो । अहिले सबै समाचार पढ्न कर लाग्छ । सबै समाचार पढ्छु, अनि दैनिकी लास गन्दै बस्छु । त्यस्मा पनि कति लास सहिद, कति असहिद गणना गर्दै बस्छु ।

यहाँ बन्द, त्यहाँ बन्द, यति दिन बन्द, उति दिन बन्द । यहाँ झडप, त्यहाँ झडप । यो टुक्र्याउन पर्ने, त्यो जोड्न पर्ने । यो अखण्ड, त्यो खण्ड खण्ड । यो यो जातिलाई, त्यो आर्को जातिलाई । यो माग गर्दै आन्दोलन । आन्दोलन अनियंत्रित भएपछि कर्फ्यु । कर्फ्यु उल्लंघन गर्दा गोलि । गोलि लागि यतिको मृत्यु, यति घाइते । मृतकलाई सहिद घोषणा । यहाँ बम बिस्पोट । यो यो हातहतियार सहित यती जना पक्राउ । यस्तै यस्तै समाचार आउछन् । झसङ्ग हुन्छु, २०६२ सालमै छु जस्तो लाग्छ । लास गनेका अबिश्वासिला अँखाले भित्तामा टासिंएको पात्रो हेर्छु । ठुला अक्षरमा लेखिएको छ, २०७२ साल ।

प्राय सबै अन्लाईन मिडिया हरु ब्यस्त छन्, यिनै समाचार छाप्न । फेसबुके लाइक बोटुल्न विभिन्न troll बनाउदै व्यंग्य गर्ने page हरु देखि लिएर यौन सम्बन्धि गरिएका रिसर्चको रिपोर्ट छापी युवा जनसागरमा लोकप्रियता कमाउने अन्लाईन मिडिया पनि सबै यस्तै यस्तै बन्द, झडप, लडाइँकै समाचार छाप्न ब्यस्त छन् । लास गन्न ब्यस्त छन् । तर कुनै पत्रकार, समाचार नै नपाएझै मिर्गौलाको पत्थरी निकाल्दा राखिएको DJ-STENT लाई, चिकित्सकको चरम लापरबाहीले पाइप भित्रै छाडिएको भन्दै, सोझा जनतामा भ्रम फैलाउदै, आफ्नो सस्तो लोकप्रियता को लागि, अर्धचेतनामै छापाएको समाचार, र समाचार छाप्ने पत्रकारको आलोचनाले पनि फेसबुके भित्तामा यदाकदा स्थान पाइरहेका हुन्छन् ।

बन्द का बन्द छन् । आन्दोलन आझै चर्किएको छ । गोलि उति नै बर्सिएको छ । दुख जनताले खेपिरहेका छन् । ठ्याक्कै दस बर्ष पहिलाको नेपालको झजल्को दिलाउछ । दस बर्ष पहिला यस्तै थियो, सबै ठाउमा झडप, गोलि, बम, बारुद, आन्दोलन, कुटपिट, हत्या आदि इत्यादी लगभग अहिलेको जस्तै । तर त्यति बेला एउटा टाउके थिए, आहिले अनगिन्ती टाउके छन् । त्यतिबेला जनता सडकमा आएका थिए, अहिले ल्यहिएको छ, एक दुई टाउकेको स्वार्थका लागि । सोझा जनता लाई भ्रम देखाउदै, नोटको राजनीति भै रहेछ । जति मोटो बिटा भयो, उति ससक्त आन्दोलन । तर दस बर्ष पहिले र आहेले, जहिले पनि सास्ती सोझा जनताले खेपिरहेका छन् । दुख जनताले पाइरहेका छन् । गोलि जनता लाई नै हानिएको छ । हत्या जनताको नै गरिएको छ । बलि जनताको नै चढाइएको छ ।

पदिए दुरुपयोग भयो भन्ने कुराले पनि यदाकदा स्थान पाइरहेको हुन्छ फेसबुके भितामा । सबैजना कानुन सङ डराउछन्, तर कानुन डराउने ब्यक्ती पनि छन् नेपालमा भन्ने अभिव्यक्तिका साथ समाचार सम्प्रेषण हुन्छन् । यो देख्दा लाग्छ दस बर्ष पहिलेको राजतन्त्र जस्तै कुनै तन्त्र, एकलौटी शासन नेपालमा आझै पनि बिधमान छ कि जस्तो भान हुन आउँछ ।

त्यसैले आहिले जुनपनी गतिविधि नेपालमा भै रहेका छन् , जसरी जनताले दुख पाइरहेका छन् , जसरी बन्द गरिरहेको छ, जसरी सोझा जनताको सरिरमा गोलि चलिरहेका छन् । जसरी जनताको हत्या भै रहेको छ । यो देख्दा लाग्छ आहिलेको नेपाल दस बर्ष पछाडी धकलिएको छ । २०७२ सालमा चलिरहेको नेपाल २०६२ सालमा पुग्यो झै लाग्छ ।।

लोप हुन लागेका microbes हरु ।।

हामीलाई त जिउन पनि मुस्किल भै सक्यो, यी मानिसले पनि गर्न सम्म के गरेका हुन् , लौ न । हामीले air medium / droplet nuclei मा बस्छौं र येहि बाट infection गर्छै भनेर किताबमा येत्र-तत्र लेखिएको हुन्छ । तर हामीलाई त्यहा बस्ने बाताबरण छैन, जिबन बचाउन मुस्किल बनाइदिएका छन यी दुष्ट मानव हरुले । प्रबिधिको बिकासका नाममा, जताततै radiation र satalitic waves छडेका छन जस्स्ले गर्दा हामीलाई हाम्रो बसस्थन air medium मा बस्ने बताबरण छैन । बल्लतल्ल बाचेका हामी microbes, हरेक बेला आक्रमण गर्ने अबसरको पर्खाइमा हुन्छौ । आज्काल त keratin layer पनि कति बक्लो बनाएका हुन् मान्छे हरुले, कतैबाट छिर्ने समेत ठाउं छैन । आफ्नो ख्याल पनि कति गर्न सकेका हुन्, कतै घाउ, चोत-पटक समेत लगाउदैनन् । बल्लतल्ल कतै सानो trauma / injury हुन्छ, अनि आनेकौ दुख कष्ट गरेर त्यहाँ छिर्न त पाउछौ । तर के के न गर्देको जस्तो, हाम्रो विरुद्धमा chemical mediators जस्तै histamine, serotonin उत्पादन गर्दछन्, एक्छिन पनि टिक्न दिदैनन हमिलाइ । आझै, हामी त्यहा गयो भन्ने रिश ले, रगतका नसा नासा फुट्ने गरि फुल्यौछन् । आझै भएन भनेर, हाम्रो विरुद्धमा युद्ध घोषण गरेर, आफ्नो सिपाही हरु leucocytes हरु पठाउछन् । प्रथम चरणमा neutrophils आउछन्, युद्ध गर्न पछि पर्दनौ, केहि क्षती उनीहरुको हुन्छ त केही हामीको । घाइते भैसकेका हामी microbes विरुद्ध आझै lymphocytes पठाउछन्। उनीहरुको बिरुद्ध पनि लड्न पर्दैनौ, फेरि युद्ध हुन्छ। केही क्षेती उनीहरुको, धेरै क्षती हाम्रो । अब एकदमै सिकिस्त भैसकेका हामी विरुद्ध आझै macrophage जाइलाग्छन् । फलस्वरूप युद्ध उनीहरुको पक्षमा हुन्छ, हामीलाई phagocytosis प्रक्रियाले सखाप पार्छन् । जीउँदै निलिदिन्छन् । हाम्रो आन्त्य्स्टि हुन्छ । यती त गर्‍यो गर्‍यो आझै, blood circulation मा रहेको globulin नामक protein पनि हामीलाई देख्न सक्दैन, मरिसकेका हामी विरुद्ध आझै antibody बनाईदिन्छ, पुनः आक्रमण गर्न नसक्ने गरि । जतिसुकै antgenic shift / drift गरेर भेष बद्ले पनि, antibody बनाई छड्छन् , vaccine निर्माण गरेर हामी विरुद्ध आझै immunity बढाइ छड्छन् । आझै, त्येही दुष्ट मानव ले, आफ्नो हितका लागि symptomatic relief भन्दै NSAIDS, antitussives, antihistaminc, आदि इत्यादि पनि खन्छन् । ल, त्यो त ठीकै छ आफ्नो हितका लगि खाए । तर त्येती मात्र नभई, आझै हम्रै बिरुद्धमा antimicrobial पनि खन्छन् । किन यती साह्ओ हाम्रो पछी पर्छौ हो दुष्ट मनब हरु? किन? किन हाम्रो आस्तित्व मेटाउन लगिपरेका छै? किन हाम्रो वंश नास गर्न खटिएका छौ ? किन देख्न सक्दैनौं हामी लाई ? किन? किन? के हामी पनि प्राणी होइनौं ? हामीलाई बच्ने रहर हुदैन ? हामी जिउन चाहदैनौ ? किन लागि परेका छौ हम्रै पछी ? किन ?

प्रसङ्ग : येसो, कितब खोलेको, निकै माया लाएर आयो यी बिचरा आस्तित्व गुमाउन लगेका microorganisms को, त्येसैले यसो लेख्देको । हलुका रूपमा medical term प्रयोग पनि गरेको छु। सबै मित्रहरूले सम्पुर्ण रूपमा बुझ्न सक्नु भएन भने किर्पया भाब मात्र भए पनि बुझिदिनुहोला ।

मैले देखेका नेपालहरु ।।

एकातिर सेना , अर्कोतिर माओवादी, बिचमा म, मेरो माथी आकाशमा उडिरहेका गोलि ।
 त्येस्तो पनि थियो नेपाल मैले देखेको ।

एकातिर जनता, अर्कोतिर राजा, जनताको भिडमा म, मेरो वरिपरि राजा बिरुद्धका नराबाजि ।
त्यस्तो पनि थियो नेपाल मैले देखेको ।

एकातिर एउटा पार्टी, अर्कोतिर आर्को पार्टी, पार्टीहरुको बिचमा म, मेरो वरिपरि ठुला भासण भोटका लागी ।
त्यस्तो पनि थियो नेपाल मैले देखेको ।

एकातिर नेताहरू, अर्कोतिर कर्याकर्ता, बिचमा जनता, जनता मध्येको म, मेरो वरिपरि भ्रस्टाचार स्वार्थका लागि ।
त्यस्तो पनि थियो नेपाल मैले देखेको ।

एकातिर सभासद, अर्कोतिर मस्यौदा, बिचमा नेपाली, नेपालिको बिचमा मस्यौदा, मस्यौदाको वरिपरि सबैको सुझाब ।
यस्तो पनि छ नेपाल मैले देखेको ।

एकातिर नेपाल, नेपाल भित्र नेपालि, नेपाली सबै समान, सबै नेपाली खुशी, सबै नेपालिको अधिकार सुनिस्चित ।
यस्तो हुनेछ नेपाल अब हामिले देख्ने ।